ขยะอยู่ในทะเลได้นานเท่าใด?

ในรายการของเรา โหลแก้ว อยู่ได้นานที่สุด: > 1,000,000 ปี รองลงมาคือ ฟอยล์ (> 1,000 ปี) และ สายเบ็ด (> 600 ปี)

ในรายการของเรา กล่องกระดาษ ย่อยสลายได้เร็วที่สุด: > 2 สัปดาห์ รองลงมาคือ ถุงกระดาษ (> 1 เดือน) และ เสื้อยืดผ้า (> 1 เดือน) แม้สิ่งของเหล่านี้ก็ยังทำร้ายสัตว์ทะเลได้ขณะคงอยู่

> 450 ปี ตามข้อมูลของ Florida Department of Environmental Protection (Northwest District), information sourced from the US Environmental Protection Agency Gulf of Mexico Program เช่นเดียวกับพลาสติกชนิดอื่น ขวดพลาสติกไม่เคยหายไปอย่างแท้จริง แต่จะแตกเป็นไมโครพลาสติกชิ้นเล็กลงเรื่อย ๆ ฝาขวดอยู่ได้นานยิ่งกว่านั้นในรายการของเรา: > 500 ปี

> 100 ปี โดย European Commission, Speech Repository ระบุเป็นช่วงเวลา และเราแสดงตัวเลขต่ำสุด ถุงพลาสติกที่ลอยอยู่ดูคล้ายแมงกะพรุน เต่าทะเลจึงกลืนเข้าไป

> 600 ปี ซึ่งนานที่สุดในบรรดาวัสดุพลาสติกทั้งหมดในรายการของเรา สายเบ็ดที่สูญหายยังคงจับสัตว์ได้เป็นเวลาหลายปี จึงได้คะแนนผลกระทบต่อสัตว์ป่าสูงสุด (3 จาก 3) ในเกณฑ์ของเรา

> 10 ปี (U.S. National Park Service, First State National Historical Park (Junior Ranger Online)) ไส้กรองดูเหมือนทำจากฝ้าย แต่จริง ๆ แล้วเป็นพลาสติกชนิดเซลลูโลสอะซีเตต และปล่อยสารเคมีพิษลงสู่น้ำตลอดช่วงเวลานั้น จึงได้คะแนนความเป็นพิษสูงสุด (3 จาก 3) ในเกณฑ์ของเรา

> 200 ปี (Florida Department of Environmental Protection (Northwest District), information sourced from the US Environmental Protection Agency Gulf of Mexico Program) อะลูมิเนียมปล่อยสารพิษออกมาเพียงเล็กน้อย แต่กระป๋องที่ฉีกขาดและช่องเปิดอาจบาดหรือดักสัตว์ขนาดเล็กได้

> 1,000,000 ปี (U.S. National Park Service, First State National Historical Park (Junior Ranger Online)) แก้วทำจากแร่ธาตุและไม่ทำให้น้ำเป็นพิษ แต่แทบไม่ย่อยสลายเลย และเศษแก้วมีความคม

> 50 ปี (Florida Department of Environmental Protection (Northwest District), information sourced from the US Environmental Protection Agency Gulf of Mexico Program) โฟมแตกเป็นเม็ดสีขาวเล็ก ๆ ที่นกและปลามักเข้าใจผิดว่าเป็นอาหาร กล่องโฟมอยู่ได้นาน > 50 ปี และทุ่นโฟมอยู่ได้นาน > 80 ปี

> 450 ปี จากข้อมูลของ Ville d'Osny (French municipal government) หน้ากากแบบใช้แล้วทิ้งทำจากโพลีโพรพิลีน ซึ่งเป็นพลาสติก และสายคล้องหูอาจพันรัดนกและสัตว์อื่น ๆ ได้

> 450 ปี (Florida Department of Environmental Protection (Northwest District), information sourced from the US Environmental Protection Agency Gulf of Mexico Program) ผ้าอ้อมแบบใช้แล้วทิ้งมีชั้นพลาสติกและเจลดูดซับ จึงอยู่ได้นานหลายชั่วอายุคน

> 200 ปี (U.S. National Park Service, First State National Historical Park (Junior Ranger Online)) หลอดมีน้ำหนักเบามากจนลมและฝนพัดพาไปยังแม่น้ำและทะเล ซึ่งมันจะแตกเป็นไมโครพลาสติก

NOAA Marine Debris Program blog (US National Oceanic and Atmospheric Administration) บอกว่าลูกโป่งอาจคงอยู่ได้นานหลายปี โดยไม่มีตัวเลขที่แน่นอน เราจึงใช้คำว่า “หลายปี” แทนการแต่งตัวเลขขึ้นมาเอง ชิ้นส่วนของลูกโป่งอาจถูกสัตว์เข้าใจผิดว่าเป็นอาหาร และริบบิ้นอาจพันรัดตัวสัตว์ได้

กระดาษย่อยสลายค่อนข้างเร็ว: หนังสือพิมพ์ (> 6 สัปดาห์), กล่องกระดาษ (> 2 สัปดาห์), ถุงกระดาษ (> 1 เดือน) แต่หมึก กาว และสารเคลือบแว็กซ์ยังคงก่อมลพิษระหว่างกระบวนการนี้

เส้นใยธรรมชาติเน่าเปื่อยค่อนข้างเร็ว: เสื้อยืดผ้า (> 1 เดือน), ถุงเท้าขนสัตว์ (> 1 ปี), ถุงมือขนสัตว์ (> 1 ปี) เสื้อผ้าที่ทำจากโพลีเอสเตอร์หรือไนลอนเป็นพลาสติก และปล่อยเส้นใยขนาดเล็กออกมาทุกครั้งที่ซัก

14 จากขยะทั้งหมด 31 ชนิดในรายการของเราอยู่ได้นานกว่า 100 ปี และ 2 ชนิดอยู่ได้นานกว่า 1,000 ปี

ในรายการของเรา ได้แก่ กล่องนม, หนังสือพิมพ์, เสื้อยืดผ้า, ถุงกระดาษ, กล่องกระดาษ แม้แต่ขยะเหล่านี้ก็ยังทำร้ายสัตว์ได้ขณะลอยอยู่ และหมึกหรือสารเคลือบของมันยังคงตกค้าง

หมายถึง “มากกว่า” เมื่อแหล่งข้อมูลระบุเป็นช่วงเวลา เราจะแสดงตัวเลขต่ำสุดพร้อมเครื่องหมาย “>” เพื่อไม่ให้ขยะชนิดใดดูปลอดภัยกว่าแหล่งข้อมูล แต่ละหน้าของขยะจะแสดงช่วงเวลาเต็ม ถ้อยคำของแหล่งข้อมูลเอง และลิงก์ไปยังแหล่งข้อมูลนั้น

โดยทั่วไปใช่ การย่อยสลายต้องอาศัยแสงแดด ความอบอุ่น และจุลินทรีย์ แต่ทะเลลึกมืดและเย็น ขยะที่จมลงไปจึงอาจอยู่ได้นานกว่าระยะเวลาที่แสดงในตารางส่วนใหญ่ ระยะเวลาเหล่านั้นเป็นค่าประมาณสำหรับสภาวะทั่วไป

ใกล้เคียงกัน แต่ไม่เหมือนกันทั้งหมด น้ำจืด อุณหภูมิ และแสงแดดมีผลต่อความเร็วในการย่อยสลายของสิ่งต่าง ๆ ขยะส่วนใหญ่ในทะเลไหลลงมาจากแม่น้ำก่อน ดังนั้นการรักษาความสะอาดของแม่น้ำจึงช่วยปกป้องมหาสมุทรด้วย

การย่อยสลายขึ้นอยู่กับแสงแดด อุณหภูมิ ออกซิเจน และจุลินทรีย์ สิ่งของเดียวกันจึงอยู่ในน้ำเย็นและมืดได้นานกว่าบนชายหาดที่มีแดด ตัวเลขส่วนใหญ่มาจากแผนภูมิให้ความรู้ ไม่ใช่การวัดในห้องทดลองอย่างแม่นยำ เราแสดงค่าต่ำสุดที่แต่ละแหล่งระบุ พร้อมเครื่องหมาย “>” เพื่อไม่ให้สิ่งใดดูปลอดภัยกว่าความเป็นจริง

ในทะเล ถุงพลาสติกแย่กว่า: อยู่ได้นาน > 100 ปี และได้คะแนน 8/10 ในเกณฑ์ของเรา ขณะที่ถุงกระดาษย่อยสลายใน > 1 เดือน และได้คะแนน 1/10 อย่างไรก็ตาม การผลิตถุงกระดาษใช้ทรัพยากรมากกว่า ดังนั้นถุงที่ดีที่สุดคือถุงที่นำกลับมาใช้ซ้ำได้หลายครั้ง

ขวดพลาสติกอยู่ได้นาน > 450 ปี และแตกเป็นไมโครพลาสติก (คะแนน 8/10) กระป๋องอยู่ได้นาน > 200 ปี (คะแนน 6/10) ขวดแก้วอยู่ได้นาน > 1,000,000 ปี แต่ไม่เป็นพิษ (คะแนน 5/10) ขวดแบบเติมซ้ำได้ดีกว่าทั้งสามชนิด

ใช่ แก้วโฟมอยู่ได้นาน > 50 ปี (คะแนน 7/10) และแตกเป็นเม็ดเล็ก ๆ ที่สัตว์กลืนเข้าไป ส่วนกล่องนมย่อยสลายใน > 3 เดือน (คะแนน 1/10)

สำหรับทะเลแล้ว ใช่ ไม้ไอศกรีมที่ทาสีอยู่ได้นาน > 13 ปี และดินสออยู่ได้นาน > 13 ปี ขณะที่ส้อมพลาสติกอยู่ได้นาน > 200 ปี ไม้อาจมีสีหรือกาวติดอยู่ แต่จะไม่กลายเป็นไมโครพลาสติก

เพราะคะแนนไม่ได้พิจารณาแค่ระยะเวลา แก้วได้ 4 จาก 4 คะแนนด้านความคงอยู่ แต่ได้ 0 จาก 3 คะแนนด้านความเป็นพิษ และ 1 จาก 3 คะแนนด้านอันตรายต่อสัตว์ป่า ขวดพลาสติกได้ 4 ด้านความคงอยู่, 2 ด้านความเป็นพิษ และ 2 ด้านสัตว์ป่า เพราะมันแตกเป็นไมโครพลาสติกที่สัตว์กลืนเข้าไป

ใช่ รองเท้าบูทยางอยู่ได้นาน > 50 ปี และยางจะสึกเป็นอนุภาคขนาดเล็กพร้อมปล่อยสารเคมี จึงได้คะแนนความเป็นพิษ 2 จาก 3 ในเกณฑ์ของเรา

โดยเฉพาะสิ่งของที่สัตว์กลืนหรือพันติด ได้แก่ สายเบ็ด, หน้ากากอนามัย, ลูกโป่ง สายเบ็ดและริบบิ้นลูกโป่งพันรอบครีบ ตีน และจะงอยปาก ส่วนเต่าทะเลเข้าใจผิดว่าถุงพลาสติกเป็นแมงกะพรุน

โครงการขยะทะเลของ NOAA อธิบายว่า ถุงพลาสติกที่ลอยอยู่ดูเหมือนแมงกะพรุน ซึ่งเป็นอาหารโปรดของเต่าทะเล เต่าจึงมักกลืนเข้าไปก่อนจะรู้ว่าเป็นสิ่งอื่น พลาสติกย่อยไม่ได้ มันอาจอุดตันทางเดินอาหารและทำให้สัตว์รู้สึกอิ่มทั้งที่กำลังอดอาหาร

สายเบ็ดพันรอบครีบ ตีน ปีก และจะงอยปาก และจะรัดลึกขึ้นเมื่อสัตว์ว่ายน้ำหรือเติบโต สายเบ็ดอยู่ได้นาน > 600 ปี ดังนั้นสายเบ็ดที่สูญหายเพียงเส้นเดียวก็สามารถจับสัตว์ได้ครั้งแล้วครั้งเล่า

ใช่ NOAA Marine Debris Program blog (US National Oceanic and Atmospheric Administration) เตือนว่าสัตว์อาจเข้าใจผิดว่าลูกโป่งเป็นอาหาร และการกลืนเข้าไปอาจทำให้เกิดบาดเจ็บภายใน อดอาหาร และเสียชีวิตได้ ริบบิ้นลูกโป่งเป็นเส้นยาวที่อาจพันรัดตัวสัตว์ได้เช่นกัน และลูกโป่งที่ถูกปล่อยจะตกลง somewhere สักแห่งเสมอ ซึ่งบ่อยครั้งก็คือในทะเล

หน้ากากแบบใช้แล้วทิ้งทำจากโพลีโพรพิลีน ซึ่งเป็นพลาสติกที่อยู่ได้นาน > 450 ปี และสายคล้องหูแบบยืดหยุ่นอาจพันรัดนกและสัตว์อื่น ๆ ได้ ควรตัดสายคล้องหูก่อนทิ้งหน้ากากใช้แล้วลงในถังขยะที่มีฝาปิด

โฟมโพลีสไตรีนแตกเป็นเม็ดเล็ก ๆ ได้ง่ายมาก สัตว์อาจกลืนเข้าไป และเช่นเดียวกับพลาสติกชนิดอื่น เม็ดเหล่านี้อาจพาสารเคมีติดไปด้วย ในเกณฑ์ของเรา โฟมได้คะแนนความเป็นพิษ 2 จาก 3

ในเกณฑ์ของเรา ก้นบุหรี่ เป็นสิ่งเดียวที่ได้คะแนนความเป็นพิษสูงสุด เนื่องจากไส้กรองปล่อยนิโคตินและโลหะหนักออกมา อีก 12 ชนิดได้คะแนน 2 จาก 3 โดยส่วนใหญ่เป็นพลาสติก โฟม และยาง

ได้ การศึกษาปะการัง 159 แห่งในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกพบว่า โอกาสเกิดโรคเพิ่มจากประมาณ 4% เป็น 89% เมื่อปะการังสัมผัสกับพลาสติก (Lamb และคณะ, Science, 2018) พลาสติกทำให้ปะการังเกิดรอยขีดข่วน บดบังแสง และอาจพาเชื้อโรคติดไปด้วย

พบไมโครพลาสติกในอาหารทะเล เกลือทะเล และน้ำดื่ม นักวิทยาศาสตร์ยังคงศึกษาผลกระทบต่อสุขภาพมนุษย์ แต่การป้องกันไม่ให้พลาสติกลงสู่ทะเลคือวิธีที่แน่นอนที่สุดในการป้องกันไม่ให้พลาสติกกลับมาอยู่บนจานอาหารของเรา

เต่าทะเล นกทะเล แมวน้ำ วาฬ และปลา พวกมันกลืนขยะที่เข้าใจผิดว่าเป็นอาหาร หรือพันติดกับสายเบ็ดและอวน ในรายการของเรา สิ่งของที่ได้คะแนนผลกระทบต่อสัตว์ป่าสูงสุดคือ สายเบ็ด, หน้ากากอนามัย, ลูกโป่ง

ใช่ ไส้กรองทำจากพลาสติก (เซลลูโลสอะซีเตต) ซึ่งปล่อยนิโคติน สารหนู และโลหะหนักออกมา ในการศึกษาห้องทดลอง น้ำชะจากก้นบุหรี่ที่สูบแล้วประมาณ 1 มวนต่อน้ำ 1 ลิตร ทำให้ปลาทดลองตายครึ่งหนึ่งภายใน 96 ชั่วโมง (Slaughter และคณะ, Tobacco Control, 2011)

คะแนนรวม 3 ส่วน ได้แก่ ระยะเวลาที่สิ่งของคงอยู่ (0 ถึง 4) ความเป็นพิษ (0 ถึง 3) และผลกระทบต่อสัตว์ป่า (0 ถึง 3) รวมสูงสุด 10 คะแนน เป็นมาตราส่วนของเกมสำหรับเปรียบเทียบสิ่งของ ไม่ใช่ดัชนีอย่างเป็นทางการ

ไม่เชิง แสงแดดและคลื่นทำให้พลาสติกแตกเป็นชิ้นเล็กลงเรื่อย ๆ เรียกว่าไมโครพลาสติก และ NOAA ระบุว่าพลาสติกอาจไม่หายไปอย่างสมบูรณ์ ระยะเวลาของสิ่งของพลาสติกจึงเป็นค่าประมาณว่าเริ่มแตกสลายเมื่อใด ไม่ใช่เวลาที่หายไปทั้งหมด

สำนักงานบริการมหาสมุทรแห่งชาติของสหรัฐฯ (NOAA) ให้คำจำกัดความของไมโครพลาสติกว่าเป็นชิ้นส่วนพลาสติกที่มีความยาวน้อยกว่า 5 มิลลิเมตร ไมโครพลาสติกเกิดจากขยะชิ้นใหญ่ที่แตกสลาย รวมถึงสิ่งต่าง ๆ เช่น เส้นใยสังเคราะห์ และถูกปลากลืนกิน เช่นเดียวกับนกทะเลและสัตว์อื่น ๆ

ขยะส่วนใหญ่เริ่มต้นบนบก ไม่ว่าจะเป็นขยะที่ถูกทิ้ง ถังขยะล้น และพื้นที่ทิ้งขยะที่จัดการไม่ดี จากนั้นลม ฝน และแม่น้ำจะพัดพาลงทะเล เรือและการประมงก็เป็นแหล่งของอวน สายเบ็ด และทุ่นที่สูญหายเช่นกัน

ไม่ได้ดีขึ้นมากนัก รายงานปี 2015 ของโครงการสิ่งแวดล้อมแห่งสหประชาชาติว่าด้วยพลาสติกย่อยสลายได้พบว่า พลาสติกหลายชนิดต้องใช้ความร้อนจากการทำปุ๋ยหมักเชิงอุตสาหกรรมที่สูงกว่า 50 °C ซึ่งแทบไม่เกิดขึ้นในทะเล และการเปลี่ยนมาใช้พลาสติกเหล่านี้ก็ไม่ได้ลดปริมาณพลาสติกที่ลงสู่มหาสมุทรอย่างมีนัยสำคัญ

ไม่ใช่เกาะขยะลอยน้ำ NOAA อธิบายว่าแพขยะคือบริเวณที่กระแสน้ำทะเลรวบรวมเศษขยะไว้ ส่วนใหญ่เป็นไมโครพลาสติกชิ้นเล็ก ๆ ที่กระจายอยู่ในน้ำ ลักษณะคล้ายพริกไทยในซุปมากกว่าสิ่งที่สามารถช้อนขึ้นมาได้

แทบทำไม่ได้ เพราะมีขนาดเล็กเกินไปและกระจายตัวกว้างเกินกว่าจะกรองออกได้ วิธีแก้ที่แท้จริงคือหยุดขยะชิ้นใหญ่ไม่ให้ลงทะเลก่อนที่มันจะแตกตัว

ย่อยสลายภายในไม่กี่สัปดาห์หรือไม่กี่เดือน แต่หมึกและสารเคลือบแว็กซ์ยังคงก่อมลพิษ และถุงที่เปียกแฉะอาจปกคลุมจนสัตว์ขนาดเล็กหายใจไม่ได้ชั่วระยะหนึ่ง กระดาษควรนำไปรีไซเคิลแทนการทิ้ง

เน่าเร็วกว่าพลาสติกมาก แต่สีย้อม สี กาว และสารเคลือบไม้สามารถซึมลงน้ำได้ อีกทั้งผ้าที่หลุดลอยอาจพันสัตว์

แก้วไม่ทำให้น้ำเป็นพิษ แต่แทบไม่ย่อยสลายเลย กรมอุทยานแห่งชาติสหรัฐฯ ระบุว่าโหลแก้วอาจใช้เวลาถึงหนึ่งล้านปี เศษแก้วที่แตกบาดสัตว์และคนได้

ปฏิเสธพลาสติกใช้ครั้งเดียวเมื่อทำได้ พกขวดน้ำและถุงผ้า ทิ้งขยะลงถังที่มีฝาปิด อย่าทิ้งคอตตอนบัดหรือทิชชูเปียกลงชักโครก นำสายเบ็ดกลับบ้าน และเข้าร่วมกิจกรรมเก็บขยะชายหาดหรือแม่น้ำ

ทิ้งลงถังขยะที่มีฝาปิด ห้ามทิ้งลงชักโครก คอตตอนบัดและทิชชูเปียกที่กดลงชักโครกอาจผ่านระบบบำบัดน้ำเสียและลงสู่แม่น้ำหรือทะเลได้ ควรตัดสายคล้องหูของหน้ากากก่อน

นำกลับบ้าน ตัดเป็นชิ้นสั้น ๆ แล้วทิ้งลงถังขยะ หรือใช้ถังรีไซเคิลสายเบ็ด หากท่าเรือหรือร้านอุปกรณ์ตกปลาของคุณมีให้บริการ ห้ามทิ้งไว้บนโขดหินหรือท่าเทียบเรือ

ค้นหากลุ่มท้องถิ่นหรือวันเก็บขยะ เช่น กิจกรรม International Coastal Cleanup ในเดือนกันยายน สวมถุงมือ ฝากเข็มและสิ่งของอันตรายอื่น ๆ ให้ผู้จัดการกิจกรรม และนับจำนวนสิ่งที่พบ เพราะข้อมูลเหล่านี้ช่วยนักวิทยาศาสตร์ได้

ช่วยได้ ขยะทุกชิ้นที่คุณเก็บขึ้นมาจะไม่สามารถทำร้ายสัตว์หรือแตกเป็นไมโครพลาสติกได้อีก ฝาขวดที่เก็บออกจากธรรมชาติวันนี้หมายถึงพลาสติกในทะเลน้อยลงหนึ่งชิ้นตลอดระยะเวลา > 500 ปี

เริ่มได้จากการมองเห็นปัญหาและลงมือทำ เช่น เดินเล่นบนชายหาดกับผู้ใหญ่ คัดแยกขยะที่บ้าน และถามว่าหลังจากทิ้งลงถังแล้ว ขยะแต่ละชิ้นจะถูกนำไปไว้ที่ไหน

พกขวดน้ำ แก้ว และถุงที่ใช้ซ้ำได้ ปฏิเสธหลอดและช้อนส้อมพลาสติกที่ไม่จำเป็น เลือกผลิตภัณฑ์ที่ใช้บรรจุภัณฑ์น้อยลง และซ่อมหรือส่งต่อสิ่งของแทนการทิ้ง

มาจากแหล่งข้อมูลสาธารณะ 13 แห่ง ส่วนใหญ่เป็นหน่วยงานรัฐบาลและการศึกษา เช่น โครงการอ่าวเม็กซิโกของ EPA สหรัฐฯ, NOAA, กรมอุทยานแห่งชาติสหรัฐฯ, คณะกรรมาธิการยุโรป, รัฐบาลสหราชอาณาจักร และหน่วยงานอื่น ๆ หน้าแต่ละรายการระบุและอ้างอิงแหล่งข้อมูลพร้อมลิงก์

ได้ ตารางฉบับเต็มที่มีระยะเวลา วัสดุ คะแนนผลกระทบ และแหล่งข้อมูล อยู่บน code4ocean.com ในรูปแบบ JSON และ CSV แต่ละแถวจะระบุชื่อและลิงก์ไปยังแหล่งข้อมูลต้นฉบับ ดังนั้นโปรดอ้างอิงแหล่งข้อมูลนั้นเมื่อใช้ตัวเลขใด ๆ

เราจะเพิ่มสิ่งของเมื่อมีแหล่งข้อมูลสาธารณะที่ระบุตัวเลขซึ่งเราสามารถอ้างอิงและใส่ลิงก์ได้เท่านั้น เมื่อพบข้อมูลดังกล่าว สิ่งของนั้นจะถูกเพิ่มเข้าในคู่มือและเกม

ทีมงานเบื้องหลัง Save the Fish เกมพัซเซิลบนมือถือจากสตูดิโอ Code4Ocean เราสร้างเกม ไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์ ดังนั้นตัวเลขทุกตัวจึงมีลิงก์ไปยังแหล่งข้อมูลสาธารณะที่ใช้เป็นที่มา

ใน Save the Fish คุณจะวาดกำแพงฟองอากาศเพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งของเหล่านี้ตกลงมาทำร้ายปลาและปะการัง เกมยังแสดงข้อเท็จจริงเกี่ยวกับสิ่งของแต่ละอย่างพร้อมแหล่งข้อมูล เพื่อให้ผู้เล่นเรียนรู้ไปพร้อมกับการเล่น