Jak długo śmieci pozostają w morzu?

Na naszej liście najdłużej pozostaje Szklany słoik: > 1 000 000 lat. Następne są Folia alu. (> 1 000 lat) i Żyłka wędkarska (> 600 lat).

Na naszej liście najszybciej rozkłada się Kartonowe pudło: > 2 tygodni. Następne są Torba papier. (> 1 miesiąc) i Bawełniana koszulka (> 1 miesiąc). Nawet one mogą szkodzić morskim zwierzętom, dopóki pozostają w wodzie.

> 450 lat, według Florida Department of Environmental Protection (Northwest District), information sourced from the US Environmental Protection Agency Gulf of Mexico Program. Tak jak inne tworzywa sztuczne, nigdy naprawdę nie znika — rozpada się na coraz mniejsze mikroplastiki. Zakrętka utrzymuje się na naszej liście jeszcze dłużej: > 500 lat.

> 100 lat. European Commission, Speech Repository podaje zakres, a my pokazujemy jego najniższą wartość. Pływająca torba przypomina meduzę, dlatego żółwie morskie ją połykają.

> 600 lat — najdłużej ze wszystkich plastikowych przedmiotów na naszej liście. Zagubiona żyłka przez lata nadal łapie zwierzęta, dlatego otrzymuje najwyższą ocenę zagrożenia dla dzikiej przyrody (3 na 3) w naszej skali.

> 10 lat (U.S. National Park Service, First State National Historical Park (Junior Ranger Online)). Filtr wygląda jak bawełna, ale jest wykonany z tworzywa sztucznego — octanu celulozy — i przez cały ten czas uwalnia do wody toksyczne substancje. Otrzymuje najwyższą ocenę toksyczności (3 na 3) w naszej skali.

> 200 lat (Florida Department of Environmental Protection (Northwest District), information sourced from the US Environmental Protection Agency Gulf of Mexico Program). Aluminium uwalnia niewiele szkodliwych substancji, ale porwane puszki i ich ostre krawędzie mogą ranić lub uwięzić małe zwierzęta.

> 1 000 000 lat (U.S. National Park Service, First State National Historical Park (Junior Ranger Online)). Szkło powstaje z minerałów i nie zatruwa wody, ale niemal w ogóle się nie rozkłada, a potłuczone szkło jest ostre.

> 50 lat (Florida Department of Environmental Protection (Northwest District), information sourced from the US Environmental Protection Agency Gulf of Mexico Program). Pianka rozpada się na małe białe kuleczki, które ptaki i ryby mylą z pożywieniem. Pojemnik z pianki pozostaje w środowisku przez > 50 lat, a boja z pianki przez > 80 lat.

> 450 lat, według Ville d'Osny (French municipal government). Jednorazowe maseczki są wykonane z polipropylenu, czyli tworzywa sztucznego, a ich gumki mogą zaplątać ptaki i inne zwierzęta.

> 450 lat (Florida Department of Environmental Protection (Northwest District), information sourced from the US Environmental Protection Agency Gulf of Mexico Program). Jednorazowe pieluszki zawierają plastikowe warstwy i chłonny żel, dlatego mogą przetrwać wiele ludzkich pokoleń.

> 200 lat (U.S. National Park Service, First State National Historical Park (Junior Ranger Online)). Słomki są tak lekkie, że wiatr i deszcz przenoszą je do rzek i morza, gdzie rozpadają się na mikroplastiki.

NOAA Marine Debris Program blog (US National Oceanic and Atmospheric Administration) mówi, że balony mogą przetrwać całe lata, ale nie podaje dokładnej liczby, dlatego zamiast ją wymyślać, piszemy „wiele lat”. Zwierzęta mogą pomylić kawałki balonów z jedzeniem, a wstążki mogą się wokół nich owijać.

Papier rozkłada się szybko: Gazeta (> 6 tygodni), Kartonowe pudło (> 2 tygodni), Torba papier. (> 1 miesiąc). Tusze, klej i woskowe powłoki nadal zanieczyszczają środowisko w tym czasie.

Naturalne włókna rozkładają się dość szybko: Bawełniana koszulka (> 1 miesiąc), Wełniana skarpeta (> 1 rok), Wełniana rękawiczka (> 1 rok). Ubrania wykonane z poliestru lub nylonu są plastikowe i przy każdym praniu uwalniają drobne włókna.

14 z 31 przedmiotów na naszej liście pozostaje w środowisku ponad 100 lat, a 2 z nich — ponad 1000 lat.

Na naszej liście: Karton po mleku, Gazeta, Bawełniana koszulka, Torba papier., Kartonowe pudło. Nawet one mogą szkodzić zwierzętom, gdy unoszą się w wodzie, a tusze i powłoki pozostają w środowisku.

Oznacza „więcej niż”. Gdy źródło podaje zakres, pokazujemy jego najniższą wartość poprzedzoną znakiem „>”, aby żaden przedmiot nie wyglądał na bezpieczniejszy, niż wynika to ze źródła. Na stronie każdego przedmiotu znajduje się pełny zakres, oryginalne sformułowanie ze źródła oraz link do niego.

Zazwyczaj tak. Do rozkładu potrzebne są światło słoneczne, ciepło i mikroorganizmy, a głębia morska jest ciemna i zimna. Dlatego śmieci, które zatoną, mogą przetrwać dłużej niż wynika z większości tabel. Podane czasy są szacunkowe i dotyczą typowych warunków.

Z grubsza tak, ale nie dokładnie: słodka woda, temperatura i światło słoneczne wpływają na szybkość rozkładu. Większość śmieci w morzu najpierw spływała rzeką, dlatego dbanie o czystość rzek chroni także ocean.

Rozkład zależy od światła słonecznego, temperatury, tlenu i mikroorganizmów, dlatego ten sam przedmiot pozostaje dłużej w zimnej, ciemnej wodzie niż na nasłonecznionej plaży. Większość danych pochodzi z materiałów edukacyjnych, a nie z dokładnych pomiarów laboratoryjnych. Pokazujemy najniższą wartość podaną przez każde źródło, poprzedzoną znakiem „>”, aby nic nie wyglądało na bezpieczniejsze, niż jest.

W morzu — plastikowa torba: pozostaje tam przez > 100 lat i otrzymuje w naszej skali wynik 8/10, podczas gdy papierowa torba rozkłada się w ciągu > 1 miesiąc i otrzymuje wynik 1/10. Produkcja papierowych toreb wymaga jednak większej ilości zasobów, dlatego najlepsza torba to taka, której używasz wielokrotnie.

Plastikowa butelka pozostaje w środowisku przez > 450 lat i rozpada się na mikroplastiki (wynik 8/10). Puszka pozostaje przez > 200 lat (wynik 6/10). Szklany słoik pozostaje przez > 1 000 000 lat, ale nie jest toksyczny (wynik 5/10). Butelka wielorazowa jest lepsza od wszystkich trzech.

Tak. Kubek z pianki pozostaje w środowisku przez > 50 lat (wynik 7/10) i rozpada się na kuleczki połykane przez zwierzęta, a karton po mleku rozkłada się w ciągu > 3 miesięcy (wynik 1/10).

Dla morza — tak. Pomalowany patyczek po lodach pozostaje przez > 13 lat, a ołówek przez > 13 lat, podczas gdy plastikowy widelec przez > 200 lat. Drewno może zawierać farbę i klej, ale nie rozpada się na mikroplastiki.

Ponieważ wynik uwzględnia więcej niż tylko czas. Szkło otrzymuje 4 na 4 za trwałość, ale 0 na 3 za toksyczność i 1 na 3 za szkodliwość dla dzikiej przyrody. Plastikowa butelka otrzymuje 4 za trwałość, 2 za toksyczność i 2 za wpływ na dziką przyrodę, ponieważ rozpada się na mikroplastiki połykane przez zwierzęta.

Tak. Gumowy kalosz pozostaje w środowisku przez > 50 lat, a guma ściera się na drobne cząstki i uwalnia substancje chemiczne, dlatego otrzymuje w naszej skali 2 na 3 za toksyczność.

Przede wszystkim te, które zwierzęta połykają lub w które się zaplątują: Żyłka wędkarska, Maseczka, Balon. Żyłki wędkarskie i wstążki od balonów owijają się wokół płetw, płetw tylnych i dziobów, a żółwie mylą plastikowe torby z meduzami.

Program NOAA dotyczący odpadów morskich wyjaśnia, że pływająca torba przypomina meduzę — ulubiony pokarm żółwi morskich — i często zostaje połknięta, zanim żółw zauważy różnicę. Plastik nie może zostać strawiony: może zablokować jelita i sprawić, że zwierzę poczuje sytość, mimo że będzie umierać z głodu.

Oplątuje płetwy, płetwy przednie, skrzydła i dzioby, a gdy zwierzę pływa lub rośnie, wrzyna się coraz głębiej. Żyłka wędkarska pozostaje w środowisku przez > 600 lat, dlatego jedna zagubiona żyłka może łapać kolejne zwierzęta.

Tak. NOAA Marine Debris Program blog (US National Oceanic and Atmospheric Administration) ostrzega, że zwierzęta mogą pomylić balony z jedzeniem, a ich połknięcie może prowadzić do obrażeń wewnętrznych, głodu, a nawet śmierci. Wstążki od balonów mogą również owijać się wokół zwierząt, a wypuszczony balon zawsze gdzieś spada — często do morza.

Jednorazowa maseczka jest wykonana z polipropylenu, czyli tworzywa sztucznego, które pozostaje w środowisku przez > 450 lat, a jej elastyczne gumki mogą zaplątać ptaki i inne zwierzęta. Przed wyrzuceniem zużytej maseczki przetnij gumki.

Pianka polistyrenowa bardzo łatwo rozpada się na małe kuleczki. Zwierzęta je połykają, a podobnie jak inne tworzywa sztuczne mogą one przenosić substancje chemiczne. W naszej skali pianka otrzymuje 2 na 3 za toksyczność.

W naszej skali Niedopałek to jedyny przedmiot z najwyższą oceną toksyczności, ponieważ jego filtr uwalnia nikotynę i metale ciężkie. Jeszcze 12 przedmioty otrzymują wynik 2 na 3 — głównie tworzywa sztuczne, pianka i guma.

Tak. Badanie 159 raf w regionie Azji i Pacyfiku wykazało, że ryzyko choroby wzrosło z około 4% do 89%, gdy koralowce miały kontakt z plastikiem (Lamb i in., Science, 2018). Plastik rysuje koralowce, ogranicza dostęp światła i może przenosić drobnoustroje.

Mikroplastiki wykryto w owocach morza, soli morskiej i wodzie pitnej. Naukowcy nadal badają ich wpływ na zdrowie człowieka, ale niedopuszczanie plastiku do morza to najpewniejszy sposób, by nie trafiał on na nasze talerze.

Żółwie morskie, ptaki morskie, foki, wieloryby i ryby. Połykają śmieci, które mylą z pożywieniem, albo zaplątują się w żyłki i sieci. Na naszej liście najwyższą ocenę zagrożenia dla dzikiej przyrody mają: Żyłka wędkarska, Maseczka, Balon.

Tak. Filtr jest wykonany z plastiku (octanu celulozy) i uwalnia nikotynę, arsen oraz metale ciężkie. W badaniu laboratoryjnym odcieki z około jednego wypalonego niedopałka na litr wody zabiły połowę testowanych ryb w ciągu 96 godzin (Slaughter i in., Tobacco Control, 2011).

Dodaje trzy elementy: czas pozostawania przedmiotu w środowisku (0–4), jego toksyczność (0–3) oraz wpływ na zwierzęta (0–3), co daje maksymalnie 10 punktów. To własna skala gry służąca do porównywania przedmiotów, a nie oficjalny indeks.

Niezupełnie. Światło słoneczne i fale rozbijają plastik na coraz mniejsze fragmenty zwane mikroplastikiem, a NOAA twierdzi, że plastik może nigdy całkowicie nie zniknąć. Czasy podane dla plastikowych przedmiotów oznaczają przewidywany rozpad, a nie całkowite zniknięcie.

Krajowa Służba Oceaniczna NOAA definiuje mikroplastik jako fragmenty tworzyw sztucznych krótsze niż pięć milimetrów. Powstają one w wyniku rozpadu większych odpadów oraz z takich źródeł jak włókna syntetyczne, a ryby, ptaki morskie i inne zwierzęta połykają je.

Większość z nich zaczyna swoją drogę na lądzie: to śmieci pozostawione na ziemi, przepełnione kosze i źle zarządzane wysypiska, które wiatr, deszcz i rzeki przenoszą dalej. Statki i rybołówstwo przyczyniają się do tego, pozostawiając zagubione sieci, żyłki i boje.

Niewiele. Raport Programu Narodów Zjednoczonych ds. Środowiska z 2015 roku dotyczący biodegradowalnych tworzyw sztucznych wykazał, że wiele z nich potrzebuje temperatury przemysłowego kompostowania, powyżej 50°C, której morze niemal nigdy nie osiąga. Wynika z niego również, że zastąpienie nimi zwykłego plastiku nie ograniczyłoby znacząco ilości plastiku trafiającego do oceanu.

To nie jest pływająca wyspa śmieci. NOAA opisuje plamy śmieci jako obszary, w których prądy oceaniczne gromadzą odpady — głównie drobne kawałki mikroplastiku rozproszone w wodzie. Bardziej przypominają one pieprz w zupie niż coś, co można zebrać z powierzchni.

Prawie nie. Są zbyt małe i zbyt szeroko rozproszone, by można je było odfiltrować. Prawdziwym rozwiązaniem jest powstrzymywanie większych śmieci, zanim dotrą do morza i rozpadną się na mniejsze kawałki.

Rozkładają się w ciągu tygodni lub miesięcy, ale farby i woskowe powłoki nadal zanieczyszczają środowisko, a nasiąknięta torba może przez pewien czas dusić małe zwierzęta. Papier lepiej poddać recyklingowi niż wyrzucać.

Gniją znacznie szybciej niż plastik, ale barwniki, farba, klej i środki do impregnacji drewna przedostają się do wody, a luźny materiał może zahaczać o zwierzęta.

Szkło nie zatruwa wody, ale praktycznie nigdy się nie rozkłada: amerykańska National Park Service podaje, że szklany słoik może rozkładać się milion lat. Potłuczone szkło rani zwierzęta i ludzi.

Kiedy możesz, rezygnuj z jednorazowego plastiku, noś własną butelkę i torbę materiałową, wyrzucaj śmieci do zamkniętego kosza, nigdy nie spłukuj w toalecie patyczków kosmetycznych ani chusteczek, zabieraj żyłki wędkarskie ze sobą i dołącz do sprzątania plaży lub rzeki.

Do zamkniętego kosza, nigdy do toalety. Spłukane patyczki i chusteczki mogą przedostać się przez oczyszczalnię ścieków do rzek i morza. Najpierw przetnij gumki w maseczkach.

Zabierz ją do domu, potnij na krótkie kawałki i wyrzuć do kosza albo skorzystaj z pojemnika do recyklingu żyłek, jeśli znajduje się w porcie lub sklepie wędkarskim. Nigdy nie zostawiaj jej na skałach ani pomostach.

Poszukaj lokalnej grupy lub dnia sprzątania, takiego jak Międzynarodowe Sprzątanie Wybrzeża organizowane we wrześniu. Załóż rękawiczki, a igły i inne niebezpieczne przedmioty pozostaw organizatorom. Policz znalezione odpady — takie dane pomagają naukowcom.

Tak. Każdy podniesiony przez Ciebie przedmiot nie może już zranić zwierzęcia ani rozpaść się na mikroplastiki. Zakrętka zabrana dziś to o jeden kawałek plastiku mniej w morzu przez > 500 lat.

Zauważając problem i coś z nim robiąc: wybierając się z dorosłym na spacer po plaży, sortując śmieci w domu i pytając, gdzie trafia każdy przedmiot po wrzuceniu go do kosza.

Noś ze sobą wielorazową butelkę, kubek i torbę; odmawiaj słomek i plastikowych sztućców, jeśli ich nie potrzebujesz; wybieraj produkty z mniejszą ilością opakowań; naprawiaj rzeczy lub przekazuj je innym zamiast je wyrzucać.

Z 13 publicznych źródeł, głównie instytucji rządowych i edukacyjnych: programu US EPA Gulf of Mexico, NOAA, amerykańskiej National Park Service, Komisji Europejskiej, rządu Wielkiej Brytanii i innych. Strona każdego przedmiotu podaje jego źródło, cytuje je i zawiera do niego link.

Tak. Pełna tabela z czasami rozkładu, materiałami, ocenami szkodliwości i źródłami jest dostępna na stronie code4ocean.com w formatach JSON i CSV. Każdy wiersz zawiera nazwę i link do oryginalnego źródła, dlatego podczas korzystania z danej wartości podaj to źródło.

Dodajemy przedmiot tylko wtedy, gdy publicznie dostępne źródło podaje wartość, którą możemy zacytować i podlinkować. Gdy znajdziemy takie źródło, przedmiot trafia do tego przewodnika i gry.

Zespół stojący za Save the Fish, mobilną grą logiczną stworzoną przez studio Code4Ocean. Tworzymy gry, a nie prowadzimy badań naukowych, dlatego każda wartość zawiera link do publicznego źródła, z którego pochodzi.

W Save the Fish rysujesz bańkowe bariery, aby powstrzymać te przedmioty przed spadaniem na ryby i koralowce. Gra pokazuje też prawdziwy fakt o jednym z nich wraz ze źródłem, dzięki czemu gracze uczą się podczas zabawy.